Nathalie Hunter (°1967, Belgium) maakt tekeningen, schilderijen en interactieve installaties. Ze houdt ervan in situ-technieken te gebruiken, zoals het schilderen en tekenen op muren, vloeren, plafonds en ramen van tentoonstellingsruimtes. De interactie met de ander is een constante in haar werk, zoals blijkt uit haar doorlopende “1001 taboos”-project. Hiervoor gebruikt ze technieken als interviews en workshops, maar ook specifieke computerprogramma’s en websites die haar werk voeden en tonen. Door onder meer haar deelname aan Super!, de Triënnale van Hasselt (september 2005) en Neterotopia (NICC, Antwerpen en Palais de Tokyo, Parijs 2006) riep haar website www.1001taboos.com veel reacties op.

Begin 2005 interviewde ze mensen op straat rond hun taboes. Maar al snel bleek dat dit project een zachtere aanpak vereiste. Het internet bood een intiemere plek en bovendien kon de deelnemer anoniem blijven. Maar de publieke ruimte blijft voor Nathalie Hunter aantrekkelijk omdat deze haar de mogelijkheid biedt om een breder publiek aan te spreken dan ze ooit in de virtuele wereld zou kunnen bereiken. Momenteel neemt ze deel aan het Brusselse Maïsfestival #4 (tot 20 november 2006) dat haar de mogelijkheid gaf om een publiek platform te combineren met anonimiteit. In Hunter’s roze brievenbussen, die zich op de sleutelplekken van het Festival bevinden, kunnen voorbijgangers hun taboes posten en zich zo verlossen van hun verborgen verlangens, angsten en excessen. In de tentoonstellingsruimte van het MAAC kunnen zij niet alleen de taboes van anderen bekijken, maar ook de plastische interpretaties die Nathalie Hunter ervan maakt. (zie www.maiis.be)
Ze neemt verder ook deel aan de groepstentoonstelling Illegal Beauty in Antwerpen – een samenwerking tussen kunstenaars en mensen zonder papieren. Hiervoor werkte ze samen met mensen zonder papieren van het Kerkasiel in Antwerpen. Tijdens wekelijkse workshops werd er getekend en met elkaar gepraat: welke zijn de taboes van mensen zonder verblijfsvergunning, hoe reageren ze op hun situatie? Zo ontstond de installatie ‘Exiled taboos’. (zie www.gynaika.be)

Voor Landgraaf25 ontwierp Nathalie Hunter de inrichting van het Landgraaf25huis en de banier langs de buitenzijde. Net als in haar andere werk staat de uitwisseling met de bezoeker centraal. Deze wordt in de ontmoetingsruimte uitgenodigd om over zijn of haar favoriete plek in Landgraaf te vertellen. In eerste instantie verzamelt Nathalie Hunter deze gegevens via een speciaal ontworpen computerprogramma en vraagt ze de plaatsen met een vlaggetje aan te duiden op een kaart. In een later stadium zal ze deze plaatsen bezoeken en er zich door laten inspireren om tekeningen te maken die in het Landgraaf25huis getoond zullen worden. Daardoor wordt deze ruimte een dynamische plek die voortdurend in beweging zal zijn en toont wat Landgraaf bijzonder maakt voor haar inwoners.

Edith Doove 2006