.N A T H A L I E . H U N T E R.

Ik rijd haar oprit op. Of neer. Het is een lager gelegen deel, iets meer verdoken van de straat. En dat is net wat ze graag heeft, verdoken plaatsen. Kunst moet niet in your face zijn, zegt ze me later. Het is een uniek huis, verdeeld over verschillende etages en kamers op en door elkaar geplaatst, als een grote puzzel. Ik wandel over een stalen overloop en kijk onder me heen op haar atelier uit. Een mooie werkplaats. Maar ik probeer niet naar binnen te kijken want dat is onbeleefd. Aangebeld.

De Belgische kunstenares Nathalie Hunter opent de deur en verwelkomt me in haar huis en thuis. Een grote muurschilderij prijkt in de gang. Haar werk. Niet alleen daar, maar onmiddellijk zie ik ook overal elders haar stempel. Opnieuw probeer ik niet teveel naar alles te kijken maar ik kan het niet helpen, een menselijke nieuwsgierigheid ligt allen in ons aard. Het is een warme dag. De kat ligt naast ons op een stoel aan de keukentafel. In de verte valt een grasmaaier te horen, en soms schrikt het geluid van de grote klok ons op.

Toen ze nog jong was kwam een Japanse kunstenares bij haar thuis logeren in kader van Europalia, een tweejaarlijks festival dat zich focust op een land en diens cultureel erfgoed. Het was een oude vrouw, die tekende. Nathalie wist nog goed hoe de vrouw haar tapijt uitrolde, er op knielde, haar blad voor zich legde en enkele mooie penselen met Chinese inkt uithaalde. Daar zat ze dan. In diepe meditatie. Erg lang. En dan ineens begon ze heel snel te tekenen. En het was af. Voor Hunter was dat fantastisch te zien. Zo is de passie allemaal begonnen. Naast de museabezoekjes met haar moeder. Al haar interesses komen samen in het verhaal. Haar interesse in de oosterse wijsheden en meditatie die ze nu nog intens naleeft. Elke dag mediteert ze een uur lang, indien mogelijk. Ook hoe interactiviteit altijd in haar werk aanwezig is heeft te maken met hoe alles met elkaar verbonden is. Het inter-rationele en de lijntekeningen die ze maakt. Ze vertelt me dat je niet enkel jij bent , maar ook heel je omgeving. Ook als we de kwantumfysica bekijken. Als een deeltje beweegt, heeft dat een invloed op de rest. Dat was en is nog altijd heel belangrijk.
Dat zie je ook in haar laatste werk. Biodiversiteit Nieuwenhoven 2014 is een groepstentoonstelling van dertig internationale kunstenaars die onderzoekend en procesmatig kunstwerken op het grondgebied van Nieuwenhoven realiseren rond het thema biodiversiteit. Nathalie Hunter maakte The willow connection. Ze maakte wilgenmanden, die het water zuiveren waar ze groeien maar die ook eetbaar zijn. Zo gaf ze workshops en toonde de mensen hoe ze het zelf ook konden weven en gaf ze informatie over de werking van de wilgen in en rond het waterleven en hoe biodiversiteit in het algemeen kan werken. Het is een proces, die wordt afgesloten met door haar gemaakte tekeningen, schilderijen en foto's. Ze toont met haar werk en levenswijze het belang van biodiversiteit in onze samenleving en hoe we verder en verder komen te staan van de natuur en de natuur in de mens. En hoe alles met elkaar in connectie is. Niet enkel de planten die elkaar nodig hebben om te groeien en te voeden, maar ook de mens in zijn connectie met de wereld en de natuur.

Als ik haar vraag wat ze mij, en andere beginnende beeldende kunstenaars zou aanraden, blijkt dat ik al een element goed heb gedaan. Op Erasmus gaan, of naar het buitenland gaan, zou ze zeker aanraden. En veel experimenteren. Volgens haar is het medium niet zo belangrijk. Het is belangrijker om na te denken over een thema en daarom vindt ze groepstentoonstellingen zo fijn.
Door die beperking van een thema ga je de creativiteit verleggen als kunstenaar omdat je dieper gaat nadenken dan wanneer je volledige vrijheid hebt. Als je diep nadenkt wat dat voor jou betekent of hoe je dat zou veranderen, dan komt het medium vanzelf. Het concept is belangrijker.

Zelf heeft ze ook vaak in het buitenland gewoond. Ze vertelt me over Spanje en diens kleurgebruik, Argentinie en hoe ze liever een ticketje richting Europa kopen dan hun rijke literatuurcultuur te apprecieren, Leipzig in post-berlijnse-muur-periode en hun afstandelijke houding en haatgevoelens tegenover buitenlanders, en Londen waar hedendaagse kunst bloeide. Maar uiteindelijk is Belgie de basis geworden waar ze haar leven heeft opgebouwd. Want het is niet gemakkelijk om telkens ergens opnieuw te beginnen en van nul te beginnen. Zeker niet als zoveel kansen voor haar hier lagen.

Vooral de naam Matisse komt terug. Maar haar interesseveld is groot. Rothkosnaam valt, maar ook Duchamps , Bourgeois en Beuys, alsook Hans Op de Beeck. De gehele evolutie van de kunstgeschiedenis interesseert haar eigenlijk. Dus als ik vraag waar ze haar inspiratie haalt is er geen eenduidig antwoord. Ze kijkt naar veel kunstenaars op maar of die haar voorbeelden zijn weet ze niet. Bij Hunter kan evengoed werk van onbekende kunstenaars een inspiratiebron zijn. Of muziek. Maar meditatie is zeker ook een inspiratiebron. Ze voelt, als ze niet mediteert, dat ze veel nerveuzer wordt en niet diep genoeg kan gaan voelen naar wat ze moet doen. Twaalf jaar geleden is ze ermee begonnen en dat heeft haar leven verandert. Ze zegt dat als er een idee komt, je het op je af moet laten komen en het dan van op een afstand bekijken. Distilleren is belangrijk om het te kunnen uitwerken . Alles wordt eenvoudiger omdat je een afstand kan nemen.
Tijdens een tuinwandeling toonde ze me haar zelfgekweekte garden of hope en imponeerde me met haar planten-en kruidenkennis als herboriste. Een hele resem kruiden en planten die ze bewust en met liefde geplant heeft om de biodiversiteit te bevorderen passeerde de revue. Hierna besloot ik de baan weer op te gaan. Ik herinnerde me wat ze zei over mediteren in de auto en probeerde het toe te passen.

Als ik gefocust ben op de baan en aan niets nadenk brengt dat ook heel veel rust met zich mee. Gewoon rijden en je bewust zijn van je gewaarwordingen in je lichaam en als er een gedachte komt accepteer je dat er een gedachte komt of je laat die voorbijgaan, maar niet beginnen nadenken over wat je erna nog moet doen. Ik blijf in het nu en denk er niet over na.

Ik bleef in het nu en reed terug naar Gent met niets aan mijn hoofd.